-  [Αρχική


[Επιστροφή] [Ολόκληρο θέμα] [Τελευταία 50 σχόλια]
Απάντηση σε θέμα
Όνομα
Email
Θέμα   (απάντηση στο 90324)
Μήνυμα
Captcha image
Αρχείο
Video   Βοήθεια
Κωδικός  (για τη δυνατότητα διαγραφής)
  • Επιτρεπόμενοι τύποι αρχείων: GIF, JPG, PNG
  • Μέγιστο επιτρεπόμενο μέγεθος 3000 KB.
  • Εμφάνιση Catalog

Αρχείο 152926078732.jpg - (538.66KB , 1570x2048 , 32313731_10215983145795467_4043564353151041536_o.jpg )
90324 No. 90324
ΕΥΑΙΣΘΗΤΕ ΑΝΩΝ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!! ΝΑ ΤΑ ΧΙΛΙΑΣΕΙΣ!!
Μεγιστοποίηση εικόνων
>> No. 90330
>>90324
Αυτα τα δυο οντα μπροστα, τι λενε κατα τη γνωμη σου;
>> No. 90332
>>90330

ποσο γαματο σαιτ ειναι το τραφικλαγκ
>> No. 90335
OP γαμώ τις εικόνες
Χρόνια πολλά ευαίσθητε!
>> No. 90348
Ποιος ειναι ο ευαισθητος, και γιατι του λετε χρονια πολλα;
>> No. 90401
>>90330
απ τη σταση του το δεξι ον φαινεται σα να εξηγει η να αφηγειται μια ιστορια στο ον αριστερα. Και επειδη αυτο φαινεται σα να μολις βγηκε απ το νερο ή να ειναι ετοιμο να (ξανα)μπει, το δεξι ον του δινει οδηγιες για καλυτερη καταδυση. Παντως και ολα τα οντα πισω αν δειτε ειναι χωρισμενα σε ζευγαρια κ το ενα παντα μοιαζει να να εξηγει κατι στο αλλο. Οποτε ισως το ενα να ειναι μαθητης κ το αλλο δασκαλος...
>> No. 90455
>>90401
Ρε φίλε εγώ που είδα λίγο μου φαίνεται ότι είσαι πολύ off. Το αριστερό ον προσπαθεί να ανέβει και το δεξί ον το δείχνει αντί να το βοηθήσει πχ. Γενικά δεν μου φαίνεται να εξηγούν το ένα στο άλλο στον πίνακα, υπάρχει μια κίνηση.
Μήπως είχες πιει τίποτα;
>> No. 90461
Αρχείο 153109748974.jpg - (31.91KB , 320x354 , c66d5ca9aa2f6ecd3d0b3211b9027c28.jpg )
90461
>>90401
>>90455
Θα επιτρέψτε μου να δώσω και εγώ μια ερμηνεία για την εικόνα.

Είναι λίγο δύσκολο να μην προσέξει κανείς το ηφαίστειο με την πύρινη στήλη που δεσπόζει στο φόντο. Ο καλλιτέχνης το έχει τοποθετήσει σχεδόν στο κέντρο της σύνθεσης, και το έχει πλαισιώσει με τέτοιο τρόπο ώστε το μάτι του θεατή να καθοδηγείται προς αυτό. Σε αυτό εξάλλου συντείνει και η προοπτική του πίνακα, με το σημείο φυγής να συμπίπτει με την γενική θέση του ηφαιστείου. Επειδή οι τυπικές αυτές επιλογές εκ μέρος του καλλιτέχνη πρέπει να είναι ηθελημένες και προμελετημένες, μπορούμε να υποθέσουμε ότι το ηφαίστειο και οι σχετιζόμενες-συνυποδηλούμενες έννοιες ( φωτία, κόκκινο, βία ) έχουν κεντρική σημασία στην όποια αφήγηση. Με βάση αυτό, μπορούμε να αρχίσουμε να ξεκλειδώσουμε τον γρίφο. Ας εστιάσουμε πρώτα στα σημεία που θέλει ο καλλιτέχνης να εστιάσουμε. Κοιτάζοντας τον πίνακα, το μάτι πέφτει με την σειρά στα εξής σημεία: ηφαίστειο > δύο πλάσματα στο προσκήνιο > δομές αριστερά και πάνω από τα δύο πλάσματα. Τα δυο πλάσματα στο προσκήνιο είναι λοιπόν το δεύτερο σε σημασία στοιχείο μετά το ηφαίστειο. Απο μια πρώτη άποψη δίνουν ξεκάθαρα την εντύπωση ερπετού, και σε αυτήν την ανάγνωση συμβάλει και το αμφίβιο σκηνικό που τα περιβάλλει. Παρόλα αυτά, τα πλασματάκια διαθέτουν χαρακτηριστικά θηλαστικού, και μάλιστα τέτοια που μας επιτρέπουν να τα εξανθρωπίσουμε στην αντίληψή μας. Οι χειρονομίες τους μαρτυρούν πως πρόκειται για ενσυνείδητα όντα, και γενικά φαίνεται να αλληλεπιδρούν με έναν τρόπο που μας μοιάζει αρκετά οικείος. Εκτός αυτού, το περιβάλλον γύρω τους υποδηλώνει την ύπαρξη πολιτισμού με την μορφή κοινωνικών δομών που υπόκεινται σε μια ιεραρχία/διαστρωμάτωση (τα σπιτάκια τοποθετούνται σε κάθετη διάταξη, με τα πάνω-πάνω να είναι ορατά πιο μεγάλα). Εν ολίγοις μπορούμε να δούμε μέρος του εαυτού μας στα πλασματάκια.

Με αυτά τα δεδομένα μπορούμε να συνθέσουμε μια βασική αφήγηση: Επίκειται μια καταστροφή. Κάποια ανθρωπόμορφα πλάσματα έχουν χτίσει μια κοινωνία/πολιτισμό μέσα σε μια σπηλιά, και αυτά απειλούνται από την έκρηξη του ηφαιστείου στο φόντο.

Μέχρι εδώ τα πράγματα ήταν αρκετά απλά. Προκειμένου όμως να κατανοήσουμε σε βάθος την αφήγηση και να προσεγγίσουμε όσο περισσότερο γίνεται την αρχική πρόθεση του καλλιτέχνη, θα πρέπει να ανάγουμε την ανάλυση σε ένα συμβολικό επίπεδο. Για το έμπειρο μάτι, το συμβολικό λεξιλόγιο είναι αρκετά προφανές. Φωτιά, νερό, ερπετό, σπηλιά, όλα παραπέμπουν σε θεοσοφικά και κοσμογονικά θεματικά μοτίβα. Πραγματικά από πού να πρωτοξεκινήσει κανείς. Για την δική μου ερμηνεία επέλεξα να εστιάσω στην ιουδαιοχριστιανική πίστη με έμφαση στην πλατωνική και νεοπλατωνική της προπαράδοση. Αφορμή για αυτήν την επιλογή στάθηκε η χειρονομία του ενός εκ των δύο πλασμάτων στο προσκήνιο, η οποία αποπνέει κάτι από την φόρτιση και την αφυσικότητα της χειρονομίας όπως αυτή χρησιμοποιείται στην θρησκευτική και δη στη χριστιανική ζωγραφική/εικονογραφία/αγιογραφία. Δεν άργησα ανακαλύψω πως ένα από τα απομακρυσμένα πλάσματα στα δεξιά χρησιμοποιεί μια επίσης χαρακτηριστική χειρονομία. Για να μην σας κρατάω σε αγωνία και για να μην πολυλογώ, μιλάω για τις τυπικές χειρονομίες υπόδειξης κινδύνου (terrorem incutio) και έκφρασης θαυμασμού/πίστεως (admiror/allino), όπως αυτές περιγράφονται στην "Χειρολογία" της έκδοσης του 1644. Σε αυτό το σημείο μου ήρθε επιφάνεια, καθώς εντελώς απρόσμενα μου απαντήθηκε ένα από τα σημαντικότερα ερωτήματα που εγείρει ο πίνακας:Γιατί ενώ επίκειται ολοκαύτωμα, τα πλάσματα δεν φαίνεται να ανησυχούν; Ο συνδυασμός των συμβόλων με την στοιχειώδη γνώση ενός από τα πιο ενδιαφέροντα βιβλία της Καινής Διαθήκης διαλεύκανε (νομίζω) την κεντρική σύγκρουση που εκτυλίσσεται στον πίνακα. Πρόκειται για συγκεκαλυμμένη διπλή αναφορά στο βιβλίο της Αποκάλυψης του Ιωάννη, με γενικό φόντο το δίπολο αποστασίας-τιμωρίας.

(cont...)
>> No. 90462
>>90461
Παραθέτω συνοπτικά τα εδάφια,

>"Καὶ εἶδον ἄλλο θηρίον ἀναβαῖνον ἐκ τῆς γῆς...καὶ ποιεῖ σημεῖα μεγάλα, καὶ πῦρ ἵνα ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβαίνῃ εἰς τὴν γῆν ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων. Kαὶ πλανᾷ τοὺς κατοικοῦντας ἐπὶ τῆς γῆς διὰ τὰ σημεῖα ἃ ἐδόθη αὐτῷ ποιῆσαι ἐνώπιον τοῦ θηρίου" 13:11-14

Το ηφαίστειο, αν παρθεί μεταφορικά, είναι πράγματι ένα "θηρίο" που ξεπροβάλει από την γη, και όπως το θηρίο των γραφών, ξερνάει φωτιά που κατεβαίνει από τον ουρανό στη γη. Στις γραφές η θαυματουργική δράση του θηρίου μερικούς τους παραπλανεί, και τους κάνει να το ακολουθήσουν σαν ψεύτικο θεό. Πρόκειται για τα πλασματάκια που μοιάζουν ατάραχα, χαρούμενα και για αυτά που εκδηλώνουν θαυμασμό και αφοσίωση με την χειρονομία "admiror/allino." Εν αντιθέσει, θα πρέπει να υποθέσουμε πως τα πλασματάκια στο προσκήνιο, τα μόνα με ανήσυχη έκφραση και που χρησιμοποιούν την χειρονομία "terrorem incutio", είναι αυτά που στην Αποκάλυψη του Ιωάννη αναφέρονται ως οι "άμωμοι", δηλαδή αυτοί που δεν λένε ψέμματα, οι αθώοι ενάρετοι που συντάχτηκαν με τον Θεό.

Στο εξής, μιας και βρήκαμε το κλειδί του κώδικα, την Αποκάλυψη, η διαδικασία της ανάλυσης γίνεται απλώς θέμα αντικατάστασης.

Ως επαναλαμβανόμενο μοτίβο, η φωτιά (και οι σχετιζόμενες έννοιες ), απαντά στις γραφές άλλοτε ως "πυρ εξώτερον", άλλοτε ως "γέεννα του πυρός", αλλά είναι πάντα συνώνυμη της θείας κάθαρσης και τιμωρίας. Στην περίπτωσή μας, διαφωτιστικοί είναι οι ακόλουθοι στίχοι της Αποκάλυψης:
>"καὶ εἴληφεν ὁ ἄγγελος τὸν λιβανωτὸν καὶ ἐγέμισεν αὐτὸν ἐκ τοῦ πυρὸς τοῦ θυσιαστηρίου καὶ ἔβαλεν εἰς τὴν γῆν. καὶ ἐγένοντο βρονταὶ καὶ φωναὶ καὶ ἀστραπαὶ καὶ σεισμός...Καὶ ὁ δεύτερος ἄγγελος ἐσάλπισε, καὶ ὡς ὄρος μέγα πυρὶ καιόμενον ἐβλήθη εἰς τὴν θάλασσαν" 8:5-8

Επίσης, το γεγονός ότι τα πλάσματα του πίνακα απεικονίζονται μισά ερπετά, μισά ανθρωπόμορφα θηλαστικά δεν μπορεί παρά να κρύβει κάποια νοηματική σκοπιμότητα. Νομίζω όλοι γνωρίζουμε την γνωστή βιβλική έκφραση "γεννήματα εχιδνών", που απηύθυνε ο Ιησούς στους γραμματείς και τους Φαρισαίους στο κατά Ματθαίον. Εκτός από οχιά, δηλαδή ερπετό, Έχιδνα ονομάζεται και το μυθολογικό πλάσμα που είχε μισή όψη γυναίκας, μισή φιδιού. Τα πλασματάκια θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι "γεννήματα έχιδνας". Η τερατόμορφη όψη τους αποτελεί σωματοποίηση και απόδειξη της ηθικής έκπτωσής τους, και δικαιολογεί την τιμωρία τους.

Και κάπου εδώ φτάνουμε στο πιο δύσβατο σημείο της ανάλυσης, όπου θα χρειαστεί να επιστρατεύσουμε φιλοσοφική και αποκρυφιστική γνώση προκειμένου να προχωρήσουμε παρακάτω. Κατά τη γνώμη μου, ο συμβολισμός της σπηλιάς είναι παραπλανητικός καθώς έχει διττή σημασία. Η πρώτη ερμηνεία απορρέει αβίαστα από τα προηγούμενα. Στην Αποκάλυψη του Ιωάννη, η σπηλιά είναι εκεί που κατέφυγαν βασιλείς και δούλοι, πλούσιοι και φτωχοί (υπόνοια κοινωνικής διαστρωμάτωσης όπως είπαμε στην αρχή), στην προσπάθειά τους να ξεφύγουν από το μένος του Θεού. Όλα καλά μέχρι εδώ. Για τους μυημένους στην φιλοσοφία όμως, το στοιχείο της σπηλιάς δεν μπορεί παρά να προσλάβει και μια δεύτερη σημασία, ειδικά όταν το εξετάζουμε υπό την σκοπιά της δικαιοσύνης και της αρετής (οι άμωμοι που είπαμε παραπάνω). Προφανώς και μιλάω για την Πλατωνική αλληγορία του σπηλαίου. Το πώς αυτή συνδέεται με τα παραπάνω είναι αρκετά περίπλοκο, αλλά προσδίδει νέα διάσταση στην αφήγηση που περιέχει η εικόνα, μια διάσταση που μας ωθεί σε ολοένα και πιο σκοτεινούς συνειρμούς...


>κουράστηκα σήμερα... θα το συνεχίσω αύριο, ελπίζω να σας αρέσει :^)
>> No. 90464
Αρχείο 153116153048.png - (1.15MB , 1379x1387 , Inside an electric fly trap_.png )
90464
Παντως ειναι μεγαλη μου χαρα, που ενα θρεντ για τον ευαισθητο ανων (σ.σ.: εμενα) παιρνει μια τετοια τροπη. Γεια χαρα /β/ρος!!! Σας πηδαω τις αδερφες!! Ειρηνη υμιν και αγαπη :^)
>> No. 90466
Πολύ ερμηνευτικό tryhard με αχρείαστα fancy λεξιλόγιο. Έκανα reverse image search και η ιδέα φαίνεται να είναι ότι είναι ερπετά ( (((Δ))) ) και ότι έχουν μία πόλη. Περισσότερα στη σελίδα 144.
>> No. 90472
>>90462
ωραίο greentexting φίλε μου
>> No. 90473
>>90461
>>90462
πμ·δδ
>> No. 90474
>>90462
kalo htan
>> No. 90475
>>90474
Καλύτερο απο το twilight, χειρότερο απο το πρωινό με την Ελένη.

Χρειαζόμαστε περισσότερα βυζιά.
>> No. 90479
Αρχείο 153143947595.jpg - (224.52KB , 770x600 , Universum.jpg )
90479
>>90474
ευχαριστώ ανών πάρε και τη συνέχεια


Πίσω από την χριστιανική του επιφάνεια, πιστεύω ότι ο πίνακας μπορεί να κρύβει μηνύματα με αιρετικό και ανατρεπτικό περιεχόμενο, τα οποία, όντας απροκάλυπτα εκτεθειμένα ανάμεσα στα διάφορα σύμβολα, μοιάζουν να μας περιπαίζουν με το μυστικό τους. Αλλά ας αρχίσουμε πάλι από την αρχή. Μπορούμε να πούμε ότι τα έργα τέχνης έχουν μια ξεχωριστή ποιότητα η οποία δεν συνοψίζεται και δεν εξαντλείται σε ένα απλό άθροισμα των μερών τους. Είναι η αυτή η φευγαλέα και όμως έντονη αναισθητική εντύπωση του συνόλου που στιγμιαία απορροφά το υποκείμενο. Αυτό θα μπορούσαμε να το πούμε "αύρα" του έργου, αν η κριτική θεωρία δεν είχε υιοθετήσει τον όρο για τους δικούς της σκοπούς. Όταν κάποιος αναλώνεται στις λεπτομέρειες, είναι εύκολο να παραγνωρίσει την αύρα. Ωστόσο, πολλές φορές, είναι αυτή που συγκρατεί όλο το μυστήριο του έργου. Έτσι και στον δικό μας πίνακα, η προσήλωση στις λεπτομέρειες και στους ιδιαίτερους συμβολισμούς μας απομάκρυνε από την εναισθητική προσέγγισή του. Όταν όμως ήρθε η ώρα να τον κοιτάξω για δεύτερη φορά και με ξεκούραστα μάτια, και αφού μεσολάβησε μια μέρα, η αύρα του μου έγινε αμέσως αισθητή. Η εναισθητική εντύπωση που μου άφησε αυτός ο πίνακας, και την οποία ελπίζω να συμμερίζεστε, ήταν μια παράδοξη αίσθηση ηρεμίας, αυτό που οι ξένοι anons θα έλεγαν "comfiness". Η ζωγραφιά απεικονίζει όσο πιο ρητά γίνεται τον κίνδυνο, εντούτοις ο θεατής δεν τον αισθάνεται ως τέτοιο. Βρίσκεται δηλαδή και ο ίδιος, χωρίς να το καταλαβαίνει, στην ίδια θέση με την πλειονότητα των πλασμάτων που δείχνουν αμέριμνα. Εδώ δημιουργούνται πολλά ερωτηματικά. Άραγε αυτή η αίσθηση δημιουργείται τυχαία ή αποτελεί κομμάτι της πρόθεσης του καλλιτέχνη; Η ταύτισή μας με τα πλάσματα είναι συμπτωματική ή μήπως πρόκειται για ένα σκόπιμο παιχνίδι εις βάρος μας; Για να να δώσουμε μια απάντηση σε όλα αυτά, θα πρέπει πρώτα να εστιάσουμε στα στοιχεία εκείνα του πίνακα που δημιουργούν το οικείο αίσθημα της ηρεμίας και της άνεσης. Πιστεύω ότι αυτό το αίσθημα είναι πρώτα πρώτα αποτέλεσμα της επίγνωσης του φανταστικού χαρακτήρα του θέματος. Δεύτερον, πιστεύω πως είναι αναμφίβολα αποτέλεσμα της "γηινότητάς" του αποπνέει η ζωγραφιά. Με την σειρά της, αυτή η "γηινότητα"¨μπορεί να αποδοθεί στο χθόνιο στοιχείο, που με τη μορφή της υπόγειας σπηλιάς που κυριαρχεί στη σύνθεση, δίνει ασφαλές καταφύγιο και ενδιαίτημα στα πλάσματακια. Σε αυτό προστίθεται η παρατήρηση ότι ο πίνακας είναι μια μικρογραφία της υλικής, φαινομενικής άποψης του κόσμου. Όλα τα στοιχεία (φωτιά, νερό, γή, αέρας) βρίσκονται παρόντα στο κάδρο, σε αρμονία και σε σύγκρουση. Αν λοιπόν το αίσθημα της ηρεμίας/οικειότητας/άνεσης/ασφάλειας προκύπτει λόγω του προστατευμένου περιβάλλοντος της σπηλιάς, και αν κατ επέκτασιν το στοιχείο της σπηλιάς μπορεί να αντιστοιχεί σε μια χθονιότητα και υλικότητα, τὀτε μπορούμε να συνάγουμε ότι, σε ένα συμβολικό επίπεδο, ασφάλεια και υλικότητα πρέπει να συνδέονται. Οποιοσδήποτε έχει ασχοληθεί ελάχιστα με την φιλοσοφία θα μπορέσει να κάνει αμέσως την σύναψη. Για την ακρίβεια, πρόκειται για σημείο όπου φιλοσοφία, θρησκεία και μαγεία τέμνονται και αλληλοκαλύπτονται. Προηγουμένως, έκανα μια νύξη για την πλατωνική αλληγορία του σπηλαίου. Ήρθε επιτέλους η ώρα να επεκτείνουμε πάνω σε αυτό.
>> No. 90480
Αρχείο 15314397437.jpg - (105.81KB , 600x744 , c68d0464c50ea0f393b2fe54818e3345.jpg )
90480
>>90479
Υπάρχει μια αρχέγονη παράδοση που διαχρονικά απαντά σε διάφορα συστήματα γνώσης και πίστης. Από την φιλοσοφική της σκοπιά, την βρίσκουμε μεταξύ άλλων στα κείμενα του Πλάτωνα και του Πλωτίνου. Από την θρησκευτική της άποψη, επανεμφανίζεται στα δυσπρόσιτα κείμενα των γνωστικών. Την εσωτερική της πλευρά την γνωρίζουμε στον αποκρυφισμό των ερμητικών. Μιλώ για την αρχαία αντίληψη περί αρχεγόνου σχίσματος μεταξύ ύλης και πνεύματος. Συνοπτικά, η ύλη θεωρείται πολλαπλότητα και αλλαγή μόνιμα αντιτιθέμενη στην ενότητα και την αιωνιότητα της κατευθυντήριας αρχής. Πρόκειται για την αντίληψη που θέλει την ύλη να είναι η πηγή κάθε διαίρεσης, κάθε σύγκρουσης και διχόνοιας. Ο αισθητικός κόσμος, με τη σειρά του, να αποτελεί μια χιμαιρική πραγματικότητα που υπόκειται σε ένα αέναο γίγνεσθαι, χωρίς τέλος και χωρίς σκοπό. Ο μάταιος κόσμος των πραγμάτων, για να θυμηθούμε των Εκκλησιαστή, εδώ πέρα ταυτίζεται με το δεσμωτήριο της ψυχής στον Πλάτωνα και τον Πλωτίνο.

Παραθέτω σχετικά αποσπάσματα από τον Πλωτίνο:

>Σωμάτων δὲ φύσις, καθόσον μετέχει ὕλης, κακὸν ἂν οὐ πρῶτον εἴη· ἔχει μὲν γὰρ εἶδός τι οὐκ ἀληθινὸν ἐστέρηταί τε ζωῆς φθείρει τε ἄλληλα φορά τε παρ᾽ αὐτῶν ἄτακτος ἐμπόδιά τε ψυχῆς πρὸς τὴν αὐτῆς ἐνέργειαν φεύγει τε οὐσίαν ἀεὶ ῥέοντα, δεύτερον κακόν· ψυχὴ δὲ καθ᾽ ἑαυτὴν μὲν οὐ κακὴ οὐδ᾽ αὖ πᾶσα κακή. Ἀλλὰ τίς ἡ κακή; Οἷόν φησι -·Εννεάδες/Α/η
>Η φύση του σώματος, στο βαθμό που μετέχει στην ύλη, είναι κακή. Η μορφή του σώματος είναι ψεύτικη και στερείται ζωής: με την άτακτη κίνησή τους [τα σώματα ή τα μέρη των σωμάτων] φθείρονται και στέκονται εμπόδια στον σκοπό της ψυχής, χάνοντας το είναι τους σε μια διαρκή ροή .

>Ἆρ᾽ ἐστὶ τὸ πλῆθος ἀπόστασις τοῦ ἑνὸς καὶ ἡ ἀπειρία ἀπόστασις παντελὴς τῶι πλῆθος ἀνάριθμον εἶναι, καὶ διὰ τοῦτο κακὸν [εἶναι] ἡ ἀπειρία καὶ ἡμεῖς κακοί, ὅταν πλῆθος; Καὶ γὰρ πολὺ ἕκαστον, ὅταν ἀδυνατοῦν εἰς αὐτὸ νεύειν χέηται καὶ ἐκτείνηται σκιδνάμενον· καὶ πάντη μὲν στερισκόμενον ἐν τῆι χύσει τοῦ ἑνὸς πλῆθος γίνεσθαι, οὐκ ὄντος τοῦ ἄλλο πρὸς ἄλλο μέρος αὐτοῦ ἑνοῦντος - Εννεάδες/Στ/στ
>Aρα η πολλότητα απομακρύνεται από την ενότητα και το άπειρο είναι η παντελής απομάκρυνση, άπειρη πολλότητα, και για αυτό το άπειρο είναι κακό και εμείς κακοί όταν βρισκόμαστε σε τέτοια κατάσταση

Το ότι η ύλη και η πολλαπλότητα είναι η πηγή κάθε κακού νομίζω έγινε κατανοητό από τα παραπάνω. Αυτό που πρέπει να εξηγήσουμε τώρα, είναι ο λόγος για τον οποίο η ύλη θεωρείται εμπόδιο στην ανάβαση της ψυχής. Ο λόγος έγκειται στην απατηλή φύση της πρώτης, που, με την δύναμη του φαινομένου, σαγηνεύει την ψυχή, καθηλώνοντας την στο πεδίο των πλατωνικών σκιών ή μη-όντων. Από την σκοπιά της πλατωνικής παράδοσης που παρακολουθούμε, αυτή η προσκόλληση στον κόσμο όπου οι κατώτεροι θεοί απλώνουν τον "πέπλο της αυταπάτης", είναι μια μοίρα που ισοδυναμεί με τον χειρότερο θάνατο. Είναι η οριστική λήθη και διάλυση της εξ ορισμού αιώνιας ψυχής μέσα σε μια μη-πραγματικότητα. Παρεμπιπτόντως, στο βαθμό που η ύλη είναι σύμφυτη με την (αυτο)απάτη, μπορούμε να εντοπίσουμε μέσα της τα γνωρίσματα που αποδίδονται κατεξοχήν στο σατανικό στοιχείο. Να θυμίσω ότι ο σατανάς, προκειμένου να διαβάλει, μετέρχεται το ψέμα. Στο κατά Ιωάννην μάλιστα περιγράφεται "ὅτι ψεύστης ἐστὶ καὶ ὁ πατὴρ αὐτοῦ [του ψέματος]". Eπειδή όμως είναι ταυτόχρονα και κύριος του υλικού πλάνου, το ψέμα του Σατανά βασίζεται στον έλεγχο που ασκεί πάνω στην ύλη, κάτι που του επιτρέπει την υπόσχεση υλικών (δηλαδή ψεύτικων) απολαύσεων.
>> No. 90481
Αρχείο 153144006312.jpg - (111.54KB , 307x600 , GreatMother-Vestonicka_venuse_edit.jpg )
90481
>>90480

Φυσικά, η δαιμονοποίηση της ύλης για την οποία μιλήσαμε έχει ως προέκτασή της την δαιμονοποίηση της φύσης, της γης και των στοιχείων της. Το καθαρά δαιμονικό γνώρισμα των χθόνιων δοξασιών που λατρεύουν τη φύση ως "Magna Μater" [=μεγάλη μητέρα], οφείλεται ξεκάθαρα στον υλισμό που τις χαρακτηρίζει, καθώς απορρίπτουν την αιωνιότητα του πνεύματος και προσβλέπουν σε μια επανένωση με την μητέρα φύση. Έτσι, η φύση ως μητέρα προσλαμβάνει έναν καθαρά αρνητικό χαρακτήρα, όπως φαίνεται στα παρακάτω αποσπάσματα από τον Τιμαίο, τις Εννεάδες, αλλά και το απόκρυφο "Corpus Hermeticum". Δώστε έμφαση στο δυισμό πνεύματος-ύλης, αιωνιότητας - φθαρτότητας, καλού-κακού, και στην συνάρτηση των τελευταίων με τη μητρική φιγούρα της φύσης.

>Η τροφός του γίγνεσθαι υγραίνεται, πυρώνεται, δέχεται τις μορφές της γης και του αέρα και των τεσσάρων στοιχείων και υφίσταται όλα τα συνεπόμενα πάθη τους,και έτσι εμ­φανίζει κάθε δυνατή όψη.
Ως τότε όλα βρίσκονταν σε κατάσταση άλογη και άμετρη. Τον και­ρό που ξεκινούσε η διακόσμηση του σύμπαντος, η φωτιά, το νερό, η γη και ο αέρας αρχικά παρουσίαζαν ίχνη μονό της φύσης τους, δίνοντας
την εντύ­πωση πραγμάτων που έχουν ολοκληρωτικά εγκαταλειφθεί από τον θεό. -Τιμαίος, 52 - 53

>Τὴν δὲ οὐρανίαν λεγομένην ἐκ Κρόνου νοῦ ὄντος ἐκείνου ἀνάγκη ψυχὴν θειοτάτην εἶναι εὐθὺς ἐξ αὐτοῦ ἀκήρατον ἀκηράτου μείνασαν ἄνω, ὡς μηδὲ εἰς τὰ τῆιδε ἐλθεῖν μήτε ἐθελήσασαν μήτε δυναμένην [ὅτι ἦν φύσεως], μὴ κατὰ τὰ κάτω φῦσαν βαίνειν χωριστὴν οὖσάν τινα ὑπόστασιν καὶ ἀμέτοχον ὕλης οὐσίαν – ὅθεν αὐτὴν τούτωι ἠινίττοντο, τῶι ἀμήτορα εἶναι – ἣν δὴ καὶ θεὸν ἄν τις δικαίως, οὐ δαίμονα εἴποι ἄμικτον οὖσαν καὶ καθαρὰν ἐφ᾽ ἑαυτῆς μένουσαν. Τὸ γὰρ εὐθὺς ἐκ νοῦ πεφυκὸς καθαρὸν καὶ αὐτό. - Εννεάδες/Γ/ε
>Η ουράνια [Αφροδίτη], κόρη του Κρόνου, που προήλθε από το πνεύμα [η Αφροδίτη], είναι η ψυχή στην θεικότερη της έκφραση - γιατί όπως είναι ανόθευτη όσο η μεγαλύτερη έκφραση της καθαρότητας, παραμένει παντοτινά μετάρσια, επειδή ούτε θέλει ούτε δύναται
να έλθει προς τη δική μας σφαίρα. Γιατί δεν έχει την την καθοδική τάση, όντας μία χωριστή υπόσταση που δεν μετέχει στην ύλη - όθεν και λένε για αυτήν πως δεν έχει μητέρα - και αποκαλείται δίκαια όχι δαίμονας αλλά θεός, αφού δεν γνωρίζει την παραμικρή ανάμιξη
αλλά συγκροτείται στον εαυτό της.

>Έπειτα εξέπεμψε βοή άναρθρη, σαν τον ήχο της φωτιάς. Κι από το φως λόγος άγιος επήλθε στην υγρή φύση και πυρ καθαρό ξεπήδησε από την υγρή φύση προς τα πάνω σε ύψος.
>Ο Ποιμάνδρης μου είπε: «Κατανόησες αυτό το θέαμα τι σημαίνει;»
>Και είπα εγώ: «Θα το κατανοήσω».
>«Εκείνο το φως», είπε, «είμαι εγώ, ο Νους, ο θεός σου, ο οποίος υπήρχα πριν από την υγρή ουσία που εμφανίστηκε από το σκότος. Κι ο φωτεινός Λόγος που προήλθε από το Νου είναι γιος του θεού. - Corpus Hermeticum, Λογος Α΄

Το σπήλαιο στην αλληγορία του Πλάτωνα αλλά και σε αυτήν του πίνακά μας, παριστάνει την υγρή μήτρα της γης, στην οποία κατοικεί το χθόνιο πνεύμα σε μία κατάσταση απόλυτης νηπιακής εξάρτησης και πνευματικής ατροφίας. Το χθόνιο πνεύμα ζει σε μια πραγματικότητα βυθισμένη στην εφημερότητα και την αστάθεια, ανήμπορο και απρόθυμο να γνωρίσει οτιδήποτε πέραν της φαινομενικής παράστασης που το είναι κουκλοθεάτρο των σκιών. Εν αντιθέσει, είναι το ολύμπιο πνεύμα ( το οποίο συμβολίζουν τα πλάσματα στο προσκήνιο ) αυτό που διακρίνεται από τέτοια αρετή και διανοητική τόλμη, ώστε ωθείται να αποτινάξει τα δεσμά του σε μια ξέφρενη αναζήτηση της υπερβατικής αλήθειας. Αδιαφορώντας για τα πάντα και έχοντας μοναδική πυξίδα την νοσταλγία των Ιδεών, νεκρώνει την ύπαρξή του για να ξεφύγει από τον μόνο βέβαιο θάνατο.



>>90475
thicc βυζιά της μεγάλης μητέρας για τον anon με τις καύλες
>> No. 90482
Αρχείο 153144025880.jpg - (340.34KB , 600x492 , hermes-trismegistus-little-alchemy.jpg )
90482
>>90481
Και κάπου εδώ η ανάλυσή μας φτάνει στο συμπέρασμά της. Σε αυτό το σημείο, μπορώ μόνο να ελπίζω ότι οι προθέσεις του καλλιτέχνη σας έχουν γίνει σχεδόν σαφείς. Πιστεύω πως ο πίνακας αποτελεί μέσα από διάφορες περιπλοκές μία προειδοποίηση για τους θανάσιμους κινδύνους που επιφυλάσσει η πνευματική νωθρότητα. Ως θεατές, προσεγγίζουμε τον πίνακα ανυποψίαστοι και αφηνόμαστε να μας παρασύρει η μαγεία της εικόνας-φαινομένου. Η θεματολογία αντλημένη από τον χώρο του φανταστικού μας εφησυχάζει περισσότερο, και μας παροτρύνει να αφήσουμε κατά μέρος όλες τις κριτικές μας άμυνες. "Ό,τι βρίσκεται εντός του κάδρου ", λέμε στον εαυτό μας, "ανήκει στον χώρο της φαντασίας". Ο κίνδυνος που απεικονίζει τόσο ρητά ο πίνακας φαίνεται να μην μπορεί να μας αγγίξει. Άθελά μας, βρισκόμαστε στην ίδια θέση που βρίσκονται τα αμέριμνα πλασματάκια. Η θέα της προστατευμένης υπόγειας της σπηλιάς μας κατευνάζει όσο μπορεί να δίνει και σε αυτά μια ψευδή αίσθηση ασφάλειας. Ο καλλιτέχνης έχει έντεχνα αναγάγει σε μια στιγμή το μήνυμα του πίνακα από συγκεκριμένο σε παγκόσμιο. Από τη μία εμπαίζει το αίσθημα ασφάλειας που μας δημιουργεί η επίγνωση του φανταστικού του πράγματος. Την ίδια στιγμή, κρύβει τον κίνδυνο μέσα στο ίδιο πράγμα που μας εφησυχάζει με τρόπο τόσο χαρακτηριστικά ανθρώπινο. Τα σύμβολα συνομολογούν σε ένα πράγμα: η δική μας πραγματικότητα, δεν διαφέρει σε αληθινότητα από τη φανταστική σύλληψη του καλλιτέχνη. Τα πλάσματα στο πίνακα είμαστε εμείς. Ο κίνδυνος που δεν μπορούν να αισθανθούν, είναι ίδιος με αυτόν που εμείς δεν μπορούμε να αντιληφθούμε. Τόσο μακρινός και όμως τόσο βέβαιος.


~The End~
>> No. 90491
>>90461
>>90462
>>90479
>>90480
>>90481
δεν θα τα διαβάσει κανείς να είσαι σίγουρος.
>> No. 90501
>>90491
Αστο και εσύ να εκφραστεί το παιδί. Αφου βλεπεις πως ειναι ευαίσθητο και πρέπει να εκδηλωθεί.

Εγω εγκρίνω.

Τι θές δηλαδίς ; Να ξεκινήσει τα ναρκωτικα ; ΝΑ ΠΕΣΕΙ ΣΤΗ ΠΡΕΖΑ ; ΝΑ ΑΛΑΞΟΠΙΣΤΗΣΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΨΗΦΙΣΕΙ ΚΚ ;

ΤΙ ΘΕΣ ΔΗΛΑΔΗ ;
>> No. 90502
>>90501
Τι ευαισθητο ρε τρομπανων; Εγω που ειμαι ο ευαισθητος ανων δεν εχω κανει κανενα τετοιο ποστ. Πληροφοριακα στο λεω.
>> No. 90504
>>90502
Θα σου πω ενα πρόβλημα που αντιμετώπισα σήμερα το πρωί:

Με έπιασε κόψιμο στο κρεβάτι. Κόψιμο. Οσο μάζευα τα σεντόνια προσπαθούσα να καταλάβω γιατί. Μπορεί να φταίγανε τα σουβλάκια πριν τα ποτά. Μπορεί τα βρώμικα μετά τα μπουζούκια.

Μπορεί και οι μπόμπες στο ενδιάμεσο.

Δεν μπήκε ποτέ στο μυαλό μου να μπω στο κόπο να αναλύσω βιβλικά τα σκατωμένια σεντόνια. Περισσότερο με ενοιαζε να καθαρίσω τα σκατα.

Το παιδάκι θέλει να εκφραστεί ρε παιδί μου δεν το καταλαβαίνει αυτό και τραβάει διαλείψεις που δεν υπάρχουν σε πράγματα που δεν χρειάζονται εξηγήσεις.

Και δεν έχει να κάνει με την έγκριση σου η γιατι με επιασε κοψιμο.

Απλα αν πας κοντρα θα φαει τη σπλήνα σου.
>> No. 90510
>>90504
Απλα εσυ δεν καταλαβαινεις οτι το κανει για να γελασουμε. Νομιζεις οτι το κανει σοβαρα. Εισαι τοσο βλακας.
>> No. 90511
>>90510
>εικόνα για την οποία χέστηκες
>μπαράζ κειμένου για το οποιο χέστηκες
>κείμενο με σκατα για το οποίο χέστηκες
>απάντηση για κάτι που χέστηκες για κάποιον άλλο που χέστηκες για να μας πείς οτι δεν χέστηκες.
>> No. 90516
>>90510
Ευτυχώς υπάρχει ενας ανων που καταλαβαίνει
>> No. 90524
>>90510
Μην απαντάς σε αυτόν τον τυπά με το ρέντιτ σπέισινγκ ανων, είναι απο τους "λολ χδδδ τρολντ +1" τυπάδες. Αγνοησέ τον μπας και ηρεμήσουμε.
>> No. 90527
>>90524
talk to the hand φαση ; Στάει η βρυσούλα φάση ; Στάει ;

Ε ;

Στάει;
[Επιστροφή] [Ολόκληρο το θέμα] [Τελευταία 50 σχόλια]

Διαγραφή δημοσίευσης
[]
Password  

Αναφορά δημοσίευσης